28/7/14

Τεράστιοι κίνδυνοι από την εξουδετέρωση χημικών της Συρίας στα δυτικά της Κρήτης

ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ 
Συνέντευξη στον «Ριζοσπάστη» του μέλους του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΕΔΥΕ, πρ. προέδρου της Ενωσης Ελλήνων Χημικών και επιστημονικού συνεργάτη του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος»

Τις τεράστιες ευθύνες που έχουν ελληνική κυβέρνηση και ΕΕ στην υπόθεση εξουδετέρωσης χημικών της Συρίας εν πλω, σε πλοίο του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, στα δυτικά - νοτιοδυτικά της Κρήτης, υπογραμμίζει ο Νίκος Κατσαρός, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, πρώην πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Χημικών και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», σε συνέντευξη που παραχώρησε στον «Ριζοσπάστη».
Περιγράφοντας τα εφιαλτικά σενάρια και τις τραγικές συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν από ενδεχόμενο ατύχημα, επισημαίνει ταυτόχρονα τον κίνδυνο να μεταβληθεί η Μεσόγειος σε μόνιμο χώρο καταστροφής αερίων χημικού πολέμου όπως και κάθε άλλου είδους τοξικών και επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων. Ακολουθεί αναλυτικά η συνέντευξη:
-- Από ΗΠΑ, ΕΕ και διεθνείς οργανισμούς προκρίθηκε το σενάριο εξουδετέρωσης χημικών της Συρίας με τη μέθοδο της υδρόλυσης, εν πλω, στα νερά της Μεσογείου. Πώς κρίνετε την απόφαση;
-- Η απόφαση αυτή ήταν μία επικίνδυνη λύση, αφού σχεδόν καμία χώρα δεν δέχθηκε να γίνει στο έδαφός της μία τέτοια επιχείρηση. Η τελευταία χώρα στην οποία κατέφυγαν ήταν η Αλβανία, στην οποία όπως λέγεται πρόσφεραν και ένα δισ. δολάρια, μετά όμως τις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στα Τίρανα, η αλβανική κυβέρνηση υποχώρησε. Μάλιστα ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων (ΟΑΧΟ) του ΟΗΕ το αναγνώρισε έμμεσα αυτό, λέγοντας πως πολλές χώρες αρνήθηκαν λόγω των δεδομένων αντιδράσεων των κατοίκων. Η μέθοδος της εξουδετέρωσης των χημικών όπλων αυτής της κατηγορίας με υδρόλυση είναι γνωστός και δοκιμασμένος επί εδάφους, όχι όμως εν πλω. Αποφασίστηκε λοιπόν μεταξύ ΗΠΑ, ΕΕ και του ΟΗΕ να γίνει η εξουδετέρωση στα διεθνή ύδατα νοτιοδυτικά της Κρήτηςδηλαδή μεταξύ Κρήτης, Σικελίας και Μάλτας. Αυτό έγινε χωρίς να ζητηθεί έγκριση από τα Κοινοβούλια των χωρών Ελλάδας, Ιταλίας και Μάλτας και χωρίς να υπάρχει μία ευρύτερη ενημέρωση του κόσμου. Συνέχεια ανάγνωσης-->